Vinur minn

Vinur minn er dáinn. Tengsin á milli okkar eru langsótt en vináttann var sterk. Við kynntumst haustið sem við fluttum til Danmerkur. Við mæðgurnar vorum 2 í nýju landi með ný verkefni. Hann og kona hans tóku okkur eins og börnum sínum. Frá því í fyrsta skipti sem við hittumst fundum við hlýjuna og umhyggjuna sem einkenna þau hjóninn. Við urðum fjölskylda. Ég er svo þakklát fyrir að hafa kynnst honum og fyrir þær stundir sem við áttum saman. Sitja í garðinum og spjalla, ferðirnar okkar á söfn og í tívolí, matarboðin og öll kvöldin á mismunandi veitingastöðum, piknikk ferðin á ströndina, kayakferðin, þrautadagurinn og veislan um kvöldið, Silfur brúðkaups veislan þeirra, bæjarferðir, dagurinn í roskilde, konfektgerðin, spjallið við eldhúsborðið með kaffi bollan, flutningar, reyna að kenna mér dönsku, ferðin þeirra hingað til okkar um daginn, hún er ómetanleg fyrir okkur. Fyrir trúnað, leiðbeiningar, ábendingar, kvatningu, faðmlög, visku, ást, húmor, staðfestu, dugnað og þöggla samþykki.